Kategorie
Bez kategorii

Fizjoterapia dla sportowców – techniki i potrzeby

Fizjoterapia Poznań odgrywa niezwykle istotną rolę w wspieraniu sportowców w ich wysiłkach. Pomaga im utrzymać kondycję, leczyć kontuzje i zapobiegać przeciążeniom. Specjalizujący się w tej dziedzinie fizjoterapeuci wykorzystują różnorodne techniki, aby zwiększyć wydajność sportowców i skrócić czas rehabilitacji. W tym artykule przyjrzymy się kilku kluczowym technikom fizjoterapii dla sportowców oraz sygnałom, które wskazują, że taka terapia może być potrzebna.

Fizjoterapia sportowa to dziedzina, która skupia się na zapobieganiu i leczeniu urazów oraz rehabilitacji sportowców. Głównym celem jest przywrócenie pełnej sprawności fizycznej, zwiększenie wydolności i poprawa ogólnej jakości ruchu. Przeczytaj niniejszy artykuł aby dowiedzieć się więcej.

Przeczytaj również: Drenaż limfatyczny – rewolucyjna metoda wspierająca zdrowie

Fizjoterapia sportowa – wykorzystywane techniki

  1. Terapia manualna. Ta technika opiera się na ręcznych manipulacjach tkanek miękkich i stawów. Fizjoterapeuci wykorzystują różne techniki, takie jak masaż, mobilizacje stawów czy manipulacje kręgosłupa, aby poprawić zakres ruchu, zmniejszyć ból i przywrócić równowagę mięśniową.
  2. Ćwiczenia terapeutyczne. Specjalnie dobrany program ćwiczeń, dostosowany do indywidualnych potrzeb sportowca, może pomóc wzmocnić mięśnie, poprawić równowagę, koordynację oraz elastyczność. Fizjoterapeuci pracują z sportowcami nad zwiększeniem ich ogólnej wydolności fizycznej i poprawą techniki ruchowej.
  3. Elektroterapia. Ta technika wykorzystuje prąd elektryczny do stymulacji mięśni i tkanek. Elektrostymulacja może pomóc w zmniejszeniu bólu, redukcji stanu zapalnego oraz pobudzeniu procesów regeneracyjnych w organizmie.
  4. Kinesiotaping. Wykorzystywanie specjalnych taśm elastycznych na skórze pomaga w poprawie propriocepcji, stabilizacji stawów, zmniejszeniu bólu oraz wspomaga proces gojenia się urazów. Taśmy kinesiotapingu są elastyczne i nie ograniczają ruchu, dlatego sportowcy mogą kontynuować treningi podczas rehabilitacji.

Kiedy sportowcy potrzebują fizjoterapii?

Sportowcy mogą korzystać z fizjoterapii w różnych sytuacjach. Często doświadczają urazów, takich jak naciągnięcia, skręcenia, zwichnięcia czy złamania. W takich przypadkach fizjoterapeuci pomagają w procesie rehabilitacji, przywracając sportowcom pełną sprawność i przygotowując ich do powrotu do aktywności fizycznej. Intensywne treningi i długotrwała aktywność fizyczna mogą prowadzić do przeciążeń mięśni, ścięgien i stawów. Fizjoterapeuci pomagają w identyfikacji przyczyny przeciążeń oraz opracowują indywidualne plany leczenia i zapobiegania takim urazom.

Ponadto fizjoterapeuci nie tylko zajmują się leczeniem, ale także pomagają sportowcom w zapobieganiu kontuzjom poprzez regularne badania, ocenę postawy ciała, odpowiednie ćwiczenia rozgrzewkowe i rozciągające oraz edukację na temat technik treningowych.

Jakie objawy wskazują na konieczność fizjoterapii?

Sportowcy powinni być świadomi pewnych objawów, które mogą wskazywać na potrzebę skonsultowania się z fizjoterapeutą. Oto kilka takich sygnałów:

  • Jeśli sportowiec doświadcza nawracającego lub przewlekłego bólu, szczególnie w określonym obszarze ciała. Ból może świadczyć o mikrourazach lub przeciążeniu, które wymagają profesjonalnej interwencji.
  • Jeśli sportowiec zauważa, że nie jest w stanie wykonywać pełnych ruchów w stawach lub doświadcza sztywności, fizjoterapia może pomóc w przywróceniu pełnej ruchomości i elastyczności.
  • Trudności w wykonywaniu określonych czynności, które wcześniej były dla niego łatwe, może to wskazywać na nierównowagę mięśniową, osłabienie lub kontuzję. Fizjoterapeuta może pomóc w identyfikacji przyczyny i opracowaniu planu leczenia.

Fizjoterapia dla sportowców odgrywa niezastąpioną rolę w ich sukcesie i utrzymaniu zdrowia. Wykorzystując różnorodne techniki i śledząc sygnały potrzeb, fizjoterapeuci mogą pomóc sportowcom w osiąganiu lepszych wyników, unikaniu kontuzji oraz zapewnieniu szybkiej rehabilitacji po urazach. Współpraca z doświadczonym fizjoterapeutą może znacznie zwiększyć wydajność i długowieczność kariery sportowej.

Kategorie
Bez kategorii

Drenaż limfatyczny – rewolucyjna metoda wspierająca zdrowie

Drenaż limfatyczny to terapeutyczna technika masażu, która ma na celu pobudzenie i optymalizację pracy układu limfatycznego w organizmie. Ten delikatny i skuteczny zabieg, wykorzystujący precyzyjne ruchy masażu, ma wiele korzyści dla zdrowia i ogólnego samopoczucia. W tym artykule przyjrzymy się bliżej drenażowi limfatycznemu, opiszemy, czym dokładnie jest, kiedy się go stosuje oraz jakie przynosi korzyści.

Przeczytaj również: Masaż: Przez wieki doceniana sztuka relaksu i zdrowia

Co to jest drenaż limfatyczny?

Drenaż limfatyczny to technika masażu, która działa na układ limfatyczny, który jest jednym z głównych systemów odpornościowych organizmu. Układ limfatyczny składa się z sieci naczyń limfatycznych i węzłów chłonnych. Pełnią one kluczową rolę w usuwaniu toksyn, nadmiaru płynów, a także odporności organizmu. W przypadku, gdy ten system nie funkcjonuje prawidłowo, może dochodzić do obrzęków, zastoju płynów i pogorszenia stanu zdrowia.

Skupia się na stymulowaniu przepływu limfy przez naczynia limfatyczne i węzły chłonne poprzez delikatne, rytmiczne ruchy masażu. Ten proces pomaga usunąć z organizmu toksyny, nadmiar płynów, a także wspiera działanie układu odpornościowego. Terapia drenażem limfatycznym może być wykonywana ręcznie przez wyszkolonego terapeutę, który zastosuje odpowiednie techniki, lub za pomocą specjalistycznego sprzętu do drenażu limfatycznego.

Kiedy stosuje się drenaż limfatyczny?

Drenaż limfatyczny może być stosowany w różnych sytuacjach, w celu poprawy zdrowia i samopoczucia pacjenta.

  1. Obrzęki i zastój płynów. Drenaż limfatyczny jest skuteczną metodą w redukcji obrzęków, które mogą być spowodowane np. usunięciem węzłów chłonnych w wyniku operacji lub w przypadku przewlekłych stanów obrzękowych, takich jak limfedema. Poprzez stymulację przepływu limfy, pomaga zredukować opuchliznę i przywrócić równowagę płynów w organizmie.
  2. Detoks i poprawa układu odpornościowego. Wspomaga usuwanie toksyn z organizmu, co może przyczynić się do ogólnego wzmocnienia układu odpornościowego. Poprzez usprawnienie przepływu limfy, eliminowane są nagromadzone szkodliwe substancje, a organizm staje się bardziej odporny na infekcje.
  3. Zdrowie skóry. Może przynieść korzyści również w przypadku różnych problemów skórnych, takich jak trądzik, cellulit czy blizny. Poprzez poprawę krążenia limfy, skóra otrzymuje większą ilość składników odżywczych i tlen, co wspomaga regenerację i leczenie skóry.

Podsumowanie

Drenaż limfatyczny to skuteczna i bezpieczna metoda wspomagająca zdrowie i samopoczucie. Poprzez stymulację przepływu limfy, redukuje obrzęki, poprawia kondycję skóry, wzmacnia układ odpornościowy oraz przynosi uczucie relaksu. Jeśli masz problemy z obrzękami, zastojem płynów lub chcesz poprawić ogólną kondycję organizmu, drenaż limfatyczny może być właśnie tym, czego potrzebujesz, aby poczuć się lepiej i zdrowiej. Pamiętaj jednak, że przed rozpoczęciem jakiejkolwiek terapii zawsze warto skonsultować się z odpowiednim specjalistą medycznym, który oceni Twoją sytuację i doradzi najlepsze podejście do Twojego przypadku.

Kategorie
Bez kategorii

Masaż: Przez wieki doceniana sztuka relaksu i zdrowia

Czy istnieje coś bardziej kojącego niż głęboki masaż? Ten starożytny rytuał dotyku jest praktykowany od wieków w różnych kulturach na całym świecie. Masaż Poznań nie tylko zapewnia błogi relaks, ale również przynosi szereg korzyści zdrowotnych. W tym artykule przyjrzymy się historii masażu, różnym rodzajom oraz omówimy, kiedy warto zdecydować się na sesję masażu i jakie korzyści możemy z niej czerpać.

Przeczytaj również: METODA PNF- Proprioceptive Neuromuscular Facilitation

Historia masażu: Od starożytności do współczesności

Historia masażu sięga starożytnych czasów. Już 5000 lat temu w Chinach i Egipcie praktykowano techniki masażu, które miały na celu poprawę zdrowia i samopoczucia. W starożytnej Grecji masaż stosowany był w ramach treningu sportowego, a w Indiach znany jest jako część ajurwedyjskiej medycyny. W różnych kulturach miał różne znaczenia i zastosowania, ale wspólnym mianownikiem było dążenie do równowagi ciała, umysłu i ducha.

Rodzaje masażu. Różnorodność technik i podejść

Współcześnie istnieje wiele różnych rodzajów masażu, z których każdy ma swoje unikalne techniki i cele. Oto kilka popularnych rodzajów masażu:

  1. Klasyczny, szwedzki. Jest to najpopularniejszy rodzaj masażu, który skupia się na głębokim wnikaniu w mięśnie i rozluźnianiu napięcia. Wykorzystuje się różne techniki, takie jak głaskanie, ugniatanie, oklepywanie i wibracje.
  2. Masaż relaksacyjny. Ten rodzaj masażu ma na celu głębokie odprężenie i redukcję stresu. Wykorzystuje łagodne i płynne ruchy, aby uspokoić umysł i ciało.
  3. Masaż tajski. Pochodzący z Tajlandii, opiera się na zasadach akupresury i jogi. Wykorzystuje się rozciąganie, naciskanie palcami i dłonią na punkty energetyczne oraz manipulacje ciała w celu przywrócenia równowagi.
  4. Masaż głęboki. Skupia się na głębszych warstwach mięśni, używając silnego nacisku i technik rozluźniających.
  5. Masaż sportowy. Wykorzystywany przez sportowców w celu zapobiegania kontuzjom i poprawy wydajności. Skupia się na specyficznych obszarach ciała, które są poddawane wysiłkowi.

Masaż – kiedy warto z niego skorzystać?

Masaż ma wiele zastosowań i może być korzystny dla różnych osób w różnych sytuacjach. Jest doskonałym narzędziem do redukcji napięcia i stresu. Regularne sesje masażu mogą pomóc w zrelaksowaniu się i poprawie samopoczucia ogólnego. Może przynieść ulgę osobom cierpiącym na przewlekły ból mięśni, ból pleców, bóle głowy i inne dolegliwości. Poprzez łagodzenie napięcia mięśniowego i poprawę krążenia, może przyczynić się do złagodzenia bólu.

Ponadto masaż może być skutecznym narzędziem w procesie rehabilitacji po urazach sportowych lub innych kontuzjach. Poprzez rozluźnienie mięśni, poprawę elastyczności i zwiększenie ukrwienia, pomaga w regeneracji tkanek. Poprzez stymulację krążenia limfy i krwi, przyczynia się do lepszej dostawy tlenu i składników odżywczych do tkanek, co sprzyja ogólnemu zdrowiu organizmu.

Korzyści z masażu

Regularne sesje masażu mogą przynieść liczne korzyści zarówno dla ciała, jak i umysłu. Oto niektóre z najważniejszych korzyści masażu:

  1. Redukcja stresu i poprawa samopoczucia psychicznego.
  2. Lepsze krążenie i zdrowie serca.
  3. Zmniejszenie napięcia mięśniowego i bólu.
  4. Poprawa elastyczności i zakresu ruchu.
  5. Wzmacnianie układu immunologicznego.
  6. Lepsza regeneracja po wysiłku fizycznym.
  7. Poprawa snu i relaksacja.

Podsumowanie

Masaż jest praktykowany od wieków i oferuje zarówno odprężenie, jak i korzyści zdrowotne. Niezależnie od rodzaju masażu, wybór tej terapii może przynieść ulgę zarówno ciału, jak i umysłowi. Od redukcji stresu i poprawy krążenia do złagodzenia bólu i regeneracji, masaż jest uniwersalnym narzędziem do zdrowia i relaksu. Dlatego warto wybrać się na sesję masażu i doświadczyć magicznego dotyku, który przynosi równowagę i odprężenie naszemu ciału i umysłowi.

Kategorie
Bez kategorii

ZABLOKOWANIE W TERAPII MANUALNEJ

Zablokowanie to podstawowe zjawisko prowadzące do zaburzeń czynnościowych. Odnosi się przede wszystkim do ograniczonej ruchomości stawu, szczególnie w tym zakresie do upośledzonej tzw. gry stawowej. Na drodze odruchowej dochodzić może do zaburzenia w obrębie tkanek okołostawowych ( m.in. mięśni, więzadeł, torebek stawowych) Istnieje wiele hipotez dotyczących zablokowania wśród których najbardziej znanych to teorie:
tzw. meniskoidów [1, 2, 3, 4, 5, 6]zaklinowania i uwięźnięcia fragmentu pierścienia włóknistego [58,101,124,169],ograniczonej zdolności ślizgowych powierzchni stawowych- zniknięcie, lub ograniczenie ślizgu stawowego,zaburzeń nerwowo-odruchowych regulacji stawu [101],segmentarnego oraz międzysegmentarnego skurczu mięśni,adhezji, czyli sklejenia struktur łącznotkankowych [58],
Teoria meniskoidów wyjaśnia, że przyczyną zablokowań stawów mogą być zakleszczane pomiędzy powierzchnie stawowe elementy torebki stawowej, lub inne struktury znajdujące się wewnątrz stawu [75,77,124]. Nosi ona również nazwę teorii łąkotek stawowych. Elementy te w zależności od uwięźniętej tkanki mogą być zewnętrzne, lub wewnętrzne [75,77,124]. Stąd zgodnie z tą teorią mówić można o meniskoidach zewnętrznych, lub wewnętrznych powodujących zablokowanie stawu. Żadna z wyżej wymienionych teorii nie wyjaśnia ostatecznie mechanizmu zablokowania stawowego. Należy przyjąć iż owe zablokowanie dotyczy zarówno stawów jak i tkanek okołostawowych [58,75,124].
Czynniki prowadzące do zablokowań wg Stodolnego to:napięcia mięśniowe, wprowadzające dysbalans mięśniowy, co powoduje patologiczne obciążenia stawów kręgosłupa.Stany pourazowe oraz powtarzające się mikrourazy w obrębie stawów kręgosłupa,Przeciążenia związane z pracą zawodową, oraz sportowe.Wady statyki i związane z nią asymetryczne obciążenia kręgosłupa np. nierówna długość kończyn.Odruchowe oddziaływanie schorzeń narządów wewnętrznych np. serca, żołądka, pęcherzyka żółciowego, lub układu moczowego, oraz innych.Hipermobilność konstytucjonalna.Długotrwałe unieruchomienie np. opatrunkiem gipsowym.Przebyte choroby, zwłaszcza infekcyjne stawów.Współistnienie ze schorzeniami morfologicznymi w obrębie kręgosłupa np. dyskopatia.
Nie wszystkie odcinki kręgosłupa są jednakowo narażone na przeciążenia i zablokowania. Miejsca te nazywane są często „segmentami kluczowymi” [77,124]. Są to regiony, w których łączą się ze sobą określone odcinki kręgosłupa i następuje zmiana jego funkcji. Stąd wyróżnić można następujące „segmenty kluczowe”: 1) czaszkowo-szyjne C0-C1, 2) szyjno-piersiowe C6-Th3, 3) piersiowo-lędźwiowe Th10-L2, 4) lędźwiowo-krzyżowe L4-S1, 5) stawy krzyżowo-biodrowe.

BIBLIOGRAFIA
Piśmiennictwo:
1. Kaltenborn F.M., Kręgosłup badanie manualne i mobilizacja, Wydawnictwo Rolewski, Toruń 1998.
2. Kwolek A. Rehabilitacja Medyczna Tom 2, Rehabilitacja Kliniczna
3. Lewit K., Terapia manualna w rehabilitacji chorób narządu ruchu, Wydawnictwo ZL Natura, Kielce 1999.
4. Neumann H.D., Medycyna manualna, Wydawnictwo Lekarskie PZWL Warszawa 1992.
5. Stodolny J., Choroba przeciążeniowa kręgosłupa, Wydawnictwo ZL Natura, Kielce.
6. Cyriax- diagnostyka, http://www.cyriax.pl/

Jeśli chcesz zadbać o swoje zdrowie i wyeliminować wszelkie dolegliwości bólowe, skontaktuj się z wykwalifikowanym fizjoterapeutą, który wykonuje zabiegi w ramach usług fizjoterapia poznań, masaż poznań oraz rehabilitacja poznań. Dowiedz się więcej odwiedzając stronę internetową tego specjalisty.

Kategorie
Bez kategorii

PROFILAKTYKA BÓLÓW KRĘGOSŁUPA

Szeroko rozumiana profilaktyka powinna obejmować działania mające na celu zapobieganie powstawaniu i nawrotom dolegliwości związanych z kręgosłupem.
Postępowanie w tym zakresie powinno obejmować ludzi w różnych przedziałach wiekowych. Promocja zdrowia i działania profilaktyczne muszą obejmować właściwą edukację i środki w skład których powinny wchodzić takie elementy jak:

1. Ukierunkowany i dostosowany wysiłek fizyczny m.in. tzw. szkoły pleców

2. Odpowiednia dieta.

3. Redukcja i kontrola masy ciała.

4. Kształtowanie prawidłowej postawy i stereotypów ruchowych obejmujących:
    a) siadanie, siedzenie,
   b) wstawanie, stanie,
   c) lokomocję oraz inne aktywności.

5. Prawidłowa organizacja domu i czynności codziennych m.in.:
   a) sen, w zakresie ilości snu, oraz rodzaju łóżka,
   b) higiena osobista np. unikanie mycia włosów w pozycji nachylenia nad wanną,
   c) sprzątanie.

6. Ergonomia stanowiska pracy i czynności z nią związanych, powinny obejmować następujące elementy:
   a) odpowiednie siedzisko,
   b) właściwe oświetlenie,
   c) prawidłowe wzorce ruchowe dotyczące:

  • postawy i ruchów w trakcie pracy,
  • podnoszenia ciężarów,
  • przemieszczania przedmiotów,

   d) ergonomiczne narzędzia i przybory do pracy,
   e) unikanie m.in.: pracy jednostronnej, wstrząsów, wibracji,

7. Właściwe planowanie czasu wolnego i wypoczynku.

8. Odpowiedni ubiór. W tym względzie nieprawidłowości obejmują:

  • obuwie np. zbyt wysokie obcasy, nadmiernie twarda nieelastyczna podeszwa,
  • inne niekorzystne elementy ubioru np. zbyt obcisłe biustonosze, paski zaburzające stereotyp oddechowy; ubrania za bardzo przewiewne i powodujące przechłodzenie


BIBLIOGRAFIA

Piśmiennictwo:
1. Dziak A., Bolesny Krzyż, Wydawnictwo Medicina Sportiva, Kraków 2003
2. Kasperczyk T., Wady postawy ciała – diagnostyka i leczenie, Kasper, Kraków 2001.
3. Kwolek A. Rehabilitacja Medyczna Tom 2, Rehabilitacja Kliniczna
4. Lewit K., Terapia manualna w rehabilitacji chorób narządu ruchu, Wydawnictwo ZL Natura, Kielce 1999.
5. Rakowski A., Kręgosłup w stresie, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne, Gdańsk 2008.
6. Stodolny J., Choroba przeciążeniowa kręgosłupa, Wydawnictwo ZL Natura, Kielce.
7. Wilczyński J., Korekcja wad postawy człowieka, Anthropos, Starachowice 2005

Jeśli chcesz zadbać o swoje zdrowie i wyeliminować wszelkie dolegliwości bólowe, skontaktuj się z wykwalifikowanym fizjoterapeutą, który wykonuje zabiegi w ramach usług fizjoterapia poznań, masaż poznań oraz rehabilitacja poznań. Dowiedz się więcej odwiedzając stronę internetową tego specjalisty.

Kategorie
Bez kategorii

METODA PNF- Proprioceptive Neuromuscular Facilitation

POCZĄTEK PNF
Herman Kabat w latach 40. XX w. wykorzystując prawa Sheringtona jak również własne doświadczenia opracował metodę którą określił proprioceptywnym ułatwianiem. Metoda ta odpowiednio zmodyfikowana nosi dziś nazwę PNF – proprioceptywnego nerwowo-mięśniowego ułatwiania. Ma na celu uruchomienie rezerw adaptacyjnych O.U.N. Wykorzystuje się zjawisko plastyczności układu nerwowego, dzięki maksymalnej aktywizacji receptorów narządu ruchu. Można to uzyskać dzięki zastosowaniu odpowiednich wzorców ruchowych, wykonywanych w płaszczyznach diagonalnych (skośnych), z akcentowaniem elementów rotacji [1,2,3,4].
FILOZOFIA PNF
Terapię prowadzi się wg określonych zasad, dzięki którym możemy uzyskać poprawę kontroli motorycznej pacjenta poprzez globalne oddziaływanie na układ nerwowy i mięśniowy. Celem jest uzyskanie funkcjonalnych zachowań pacjenta poprzez ułatwianie wykonywania ruchów, poprawiając stabilizację, wytrzymałość i koordynację. Wykorzystuje się bodźce proprioceptywne oraz eksteroceptywne poprzez specyfikę wykonywanych ćwiczeń i kontakt manualny z chorym. Poprzez kontakt słowny terapeuta wyjaśnia cel prowadzonych ćwiczeń, oraz motywuje pacjenta do ćwiczeń. Wykorzystanie synergizmów mięśniowych poprzez tzw. irradiację- promieniowanie pobudzenia- pozwala aktywizować chory odcinek ciała w wyniku specyficznej pracy ze stroną zdrową. Podstawowe założenia metody to:pozytywne nastawienie do pacjenta i jego problemów,globalna obserwacja pacjenta,myślenie i analiza funkcjonalna,mobilizacja rezerw pacjenta- poprzez pozytywne rozpoczęcie zabiegu,bezbolesna praca z pacjentem,częsta zmiana pozycji wyjściowych,uzyskanie odpowiedzi na każdy bodziec,intensywny plan ćwiczeń, również do domu.
TECHNIKI STOSOWANE W PNF
Reedukację motoryczną prowadzi się z wykorzystaniem charakterystycznych wzorców ruchowych odpowiednio sklasyfikowanych w oparciu o naturalne ruchy wykonywane w życiu codziennym. Ćwiczenia ruchowe prowadzi się z wykorzystaniem odpowiednich technik podzielonych na trzy podstawowe grupy: 1. Techniki agonistyczne:rytmiczne pobudzanie ruchu,odtwarzanie ruchu,powtarzane rozciąganie na początku ruchu,powtarzane rozciąganie w czasie ruchu,kombinacja skurczów izotonicznych.2. Techniki anatagonistyczne:dynamiczna zwrotność ciągła,stabilizacja zwrotna,rytmiczna stabilizacja.3. Techniki rozluźniające:trzymaj- rozluźnij,napnij-rozluźnij.W metodzie tej dużo uwagi poświęcono na szczegółową analizę i terapię chodu z pacjentem. Chód rozłożono na poszczególne fazy i podfazy, w których w przypadku patologii podejmuje się odpowiednie działania hamujące, a następnie ułatwia się uzyskanie prawidłowych reakcji. Prócz tego terapia obejmuje czynności związane z oddychaniem, ruchami języka, połykaniem, czy artykulacją. Metoda ma szerokie zastosowanie w rehabilitacji neurologicznej i ortopedycznej umożliwiając pacjentowi najszybszy powrót do funkcjonowania w życiu codziennym- praca, sport.
BIBLIOGRAFIA:
1. Grochmal S, Zielińska-Charszewska S. Rehabilitacja w chorobach układu nerwowego, PZWL Warszawa 1986
2. Kwolek A. Rehabilitacja Medyczna Tom 1 Rehabilitacja kliniczna Urban & Partner Wrocław 2003
3. Talar J. Urazy pnia mózgu kompleksowa diagnostyka i terapia, Wydawnictwo: Katedra i Klinika Rehabilitacji Akademii Medycznej im. L. Rydygiera Bydgoszcz 2002
4. Zembaty A. Kinezyterapia Tom 2, Wydawnictwo „Kasper” Sp. z o.o. 2003

Jeśli chcesz zadbać o swoje zdrowie i wyeliminować wszelkie dolegliwości bólowe, skontaktuj się z wykwalifikowanym fizjoterapeutą, który wykonuje zabiegi w ramach usług fizjoterapia poznań, masaż poznań oraz rehabilitacja poznań. Dowiedz się więcej odwiedzając stronę internetową tego specjalisty.

Kategorie
Bez kategorii

LECZENIE ZA POMOCĄ TECHNIK MANUALNYCH

Leczenie próbne
Terapia wstępna, określana często jako leczenie próbne, jest przeprowadzana po zebraniu pierwszego wywiadu i badania. Postawiona po części diagnostycznej hipoteza problemu funkcjonalnego pacjenta pozwala na zastosowanie właściwych sposobów leczenia. W zależności od wykrytych zaburzeń należy dobrać odpowiednie techniki terapeutyczne. Na podstawie wyników tego leczenia można wnioskować o dalszym postępowaniu. Po około dwóch dniach w zależności od reakcji pozabiegowej pacjenta ustala się program dalszego działania [3,4,5,6]. Jeżeli po zastosowaniu terapii próbnej dolegliwości pacjenta zmniejszyły się wówczas potwierdza ona wcześniejszą diagnozę biomechaniczną i umożliwia odpowiedni kierunek działania. W przypadku pogorszenia się stanu pacjenta lub braku jakiejkolwiek poprawy, należy ponownie wnikliwie ocenić chorego i zmienić postępowanie terapeutyczne. Rozpoznanie, które zostało zaktualizowane poprzez leczenie próbne może być dalej kontynuowane przy użyciu właściwych środków. Należy jednak pamiętać, iż jego aktualność może ulegać zmianie w trakcie kolejnych zabiegów. Stąd tak istotne jest przeprowadzanie testów kontrolnych przed i po zakończonej terapii. Takie działanie cały czas daje pewność co do poprawności stosowanego leczenia i pozwala planować jego dalsze etapy. Zasady leczenia muszą uwzględniać naturalne procesy gojenia tkanek określane jako samoleczenie i nie należy w tym względzie [3].
Reakcje pozabiegowe
Stanowią odpowiedź organizmu na zastosowane bodźce użyte w trakcie zabiegu. Mogą objawiać się pewnym dyskomfortem, czy nawet ewentualnym nasileniem objawów bólowych w pierwszych dwóch dniach po zabiegu [1,3,5,6]. W zależności od ich przebiegu można wnioskować o poprawności prowadzonej terapii. Stopień nasilenia tych reakcji zależy od charakteru inwazyjności zastosowanych technik, ich ilości, czasu trwania itp., co można nazwać to ogólnie dawkowaniem. Tak jak w każdej formie leczenia, tak i tu istnieje ryzyko zastosowania zbyt słabej dawki (bodźca mechanicznego) lub przedawkowania. W sytuacji złej oceny biomechnicznej chorego, dochodzi niebezpieczeństwo zastosowania niewłaściwych technik co może doprowadzić nawet do trwałego pogorszenia się stanu zdrowia pacjenta. W najlepszym wypadku przy błędnie zastosowanych technikach, lub nieodpowiednim dawkowaniu właściwych bodźców nie będzie po prostu poprawy. Kränzlin, Mühelmann, oraz Wälchli [2] reakcje pozabiegowe określają jako powikłania kostno-mięśniowe, które dzielą na cztery grupy:
I.Reakcje właściwe to klinicznie subiektywne nasilenie dolegliwości pacjenta, trwające nie dłużej niż dwa dni. Reakcje te nie wpływają na zdolność pacjenta do pracy.II.Reakcje wygórowane to klinicznie obiektywne nasilenie objawów pacjenta trwające dłużej niż dwa dni. Reakcje te wpływają negatywnie na zdolność pacjenta do pracy. Następuje pełny powrót do zdrowia bez konieczności interwencji diagnostycznej i terapeutycznej.III.Powikłania odwracalne to sytuacje w których w ciągu dwóch dni od chwili leczenia wystąpiły cechy określonego uszkodzenia organicznego. Ten typ reakcji czyni pacjenta przez dłuższy czas niezdolnym do pracy. Stan ten wymaga interwencji diagnostycznej i terapeutycznej, po której następuje pełny powrót do zdrowia.IV.Powikłania nieodwracalne to klinicznie obiektywne objawy nieodwracalnych uszkodzeń strukturalnych, które pojawiają się natychmiast albo w ciągu dwóch dni od chwili leczenia. Stan zdrowia pacjenta oraz jego zdolność do pracy zostały zmienione nieodwracalnie.
BIBLIOGRAFIA
1. Hartman L. Podręcznik technik osteopatycznych w leczeniu manualnym kręgosłupa i stawów obwodowych. Wydawnictwo ZL Natura. Kielce 1999.
2. Kaltenborn F.M. Kręgosłup badanie manualne i mobilizacja. Wydawnictwo Rolewski. Toruń 1998.
3. Kaltenborn F.M. Manualne mobilizacje stawów kończyn. Wydawnictwo Rolewski. Toruń 1999.
4. Kaltenborn F.M. Manual Mobilization of the joints, The spine. OPTP, Mineapolis, Minnesota 2003, U.S.A.
5. Lewit K. Terapia manualna w rehabilitacji chorób narządu ruchu Wydawnictwo ZL Natura. Kielce 1999.
6. Neumann H.D. Medycyna manualna. Wydawnictwo Lekarskie PZWL. Warszawa 1992.

Jeśli chcesz zadbać o swoje zdrowie i wyeliminować wszelkie dolegliwości bólowe, skontaktuj się z wykwalifikowanym fizjoterapeutą, który wykonuje zabiegi w ramach usług fizjoterapia poznań, masaż poznań oraz rehabilitacja poznań. Dowiedz się więcej odwiedzając stronę internetową tego specjalisty.

Kategorie
Bez kategorii

Osteopatia wisceralna

Osteopatia wisceralna
Osteopatia wisceralna (osteopatia trzewna/ osteopatia narządów wewnętrznych) stanowi jeden z trzech głównych kierunków osteopatii, obok osteopatii parietalnej/ strukturalnej (narząd ruchu- m.in. kości, stawy, mięśnie), oraz osteopatii czaszkowo- krzyżowej.
Osteopatia wisceralna to postępowanie lecznicze, którego celem jest przywrócenie prawidłowego napięcia, elastyczności i ruchomości narządów wewnętrznych.
Praca poprzez system narządów wewnętrznych który posiada swoje liczne anatomiczne i funkcjonalne połączenia z innymi strukturami znajdującymi się w ciele człowieka pozwala na skuteczne usuwanie blokad prowadzących, lub podtrzymujących stan patologiczny czyli chorobę.
Głównym i autorem osteopatii wisceralnej jest J.P. Barral, który dostrzegł specyficzne zależności pomiędzy narządami. Prowadził terapię traktując połączenia narządowe jako „miękkie stawy” , które umożliwiają wzajemny ruch narządów w trójwymiarowych przestrzeniach np. klatki piersiowej lub jamy brzusznej Układ powięzi które podtrzymują i łączą przez krezki, więzadła, otrzewną może przyczyniać się do ograniczenia ruchomości poszczególnych narządów, podobnie do obkurczonych torebek stawowych i więzadeł w obrębie stawów. Zmiany występujące w systemie trzewnym mogą powodować ograniczenia i problemy w obrębie narządu ruchu np. przewlekłe bóle pleców, karku oraz wiele innych.

Na przykład przewlekłe problemy z kręgosłupem szyjnym mogą być powiązane :ze wzmożonym napięciem w obrębie opłucnej która poprzez system więzadeł połączona jest kręgami szyjnymi oraz górnymi żebrami.z dysfunkcją wątroby poprzez swoje więzadło wątrobowo- przeponowe, może przyczyniać się do zmniejszenia ruchomości przepony i zaburzeń oddechowych, co w konsekwencji może prowadzić do większego angażowania pomocniczych mięśni oddechowych m. in. mięśni pochyłych, mięśnia czworobocznego które silnie oddziałują na kręgi szyjne do których się przyczepiają.

Cel osteopatii wisceralnej
Celem osteopatii wisceralnej jest wyrównywanie napięć powięziowych oraz przywracanie prawidłowej ruchomości poszczególnych narządów. Praca poprzez system wisceralny, czyli narządów wewnętrznych jest dziś integralną częścią terapii osteopatycznej. Osteopata uwzględnia w pracy logiczne połączenia pomiędzy wszystkimi systemami znajdującymi się w ciele człowieka (łączność wszystkich struktur, systemów organizmu) i w zależności do potrzeb pacjenta usuwa blokady wykorzystując wszystkie „narzędzia” osteopatii: osteopatię narządu ruchu, osteopatię narządów wewnętrznych, osteopatię czaszkowo-krzyżową.
Barral jest autorem koncepcji „układu nerwowego jamy brzusznej” , według której przewód pokarmowy jest zaopatrywany przez ponad 100 milionów komórek nerwowych- neuronów. Rodzaje tych neuronów, związane z nimi receptory oraz wydzielane przez nie substancje są takie same jak te które występują w mózgu. Badania dowodzą że prawie 90% serotoniny czyli neuroprzekaźnika związanego m. in. z zachowaniem emocjonalnym jest produkowana i magazynowana w jamie brzusznej.
Jednym z najczęstszych tzw. funkcjonalnych zaburzeń przewodu pokarmowego jest zespół nadwrażliwego jelita. W przebiegu tego schorzenia występuje bezsprzeczny związek z emocjami a funkcją jelit.
Każdego dnia nasze ciało poddawane jest różnym napięciom spowodowanych urazami (w tym mikrourazami), niewłaściwymi nawykami, albo stresem. Osteopata traktując ludzkie ciało jako całość pozwala usuwać przyczyny dolegliwości, a nie tylko objawy. Stąd terapia nie przynosi tylko chwilowej ulgi, lecz pozwala w maksymalnie możliwym stopniu odzyskać wewnętrzną równowagę organizmu zapewniająca zdrowie. Osteopatia wisceralna pozwala na szersze spojrzenie na człowieka i jego problemy, postrzegając organizm nie jako pojedyncze organy, lecz zawsze jako integralny system połączeń anatomicznych i czynnościowych.
Połączenia narządów wewnętrznych i narządu ruchu
Trzewia/narządy wewnętrzne są podwieszone za pomocą systemu łącznotkankowych błon (tworzących rodzaj sieci) do struktur kostnych takich jak kręgosłup, żebra, kości miednicy itp. Stąd istnieje możliwość rzutowania problemów pochodzących z narządów wewnętrznych na inne np. narząd ruchu, oraz z narządu ruchu na trzewia. Poza tym istnieje inny mechanizm projekcji bólu pochodzącego z narządów wewnętrznych określany jako tzw. trzewny ból rzutowany, który za pośrednictwem układu nerwowego autonomicznego (jego część współczulną) może być odczuwany w rejonach zupełnie innych niż organ będący w stanie dysfunkcji lub patologii. Połączenia występujące pomiędzy narządami wewnętrznymi a układem mięśniowo- szkieletowym są jednym z głównych czynników gwarantujących właściwą czynność układu trzewnego. Poprzez występujące w całym organizmie połączenia łącznotkankowe, wszystkie jamy ciała oddziałują na siebie, a także na występujące w nich narządy wewnętrzne.

Zależności te potwierdzają takie zjawiska jak:
 biotensegracja czyli ogólny rozkład, współzależność i równoważenie wzajemnych naprężeń mechanicznych w ciele
 mechanotransdukcji czyli wpływ sił mechanicznych na zachowania i aktywność komórkową.
Powyższe zjawiska tłumaczą występujące zależności pomiędzy narządami wewnętrznymi, jamami ciała, układem mięśniowo- powięziowo- stawowym, oraz układem nerwowym.
Takie spojrzenie staje się uzasadnionym klinicznie sposobem patrzenia na ciało człowieka, jego zdrowie i dysfunkcje.
Osteopata wykorzystując dłoń jako narzędzie diagnostyczne i terapeutyczne, przywraca odpowiednią ruchomość oraz napięcie co pozwala odzyskać harmonię i zdolność do samoregulacji organizmu. Osteopatia postrzega organizm jako mechanizm zdolny do samo- naprawy, samo- regulacji i koncentruje się nie na patogenezie (czyli powstawaniu choroby), lecz salutogenezie (czyli powstawaniu zdrowia).

Co można leczyć za pomocą osteopatii wisceralnej?
przewlekłe i ostre bóle głowy i kręgosłupaspecyficzne problemy przewodu pokarmowego np. zespół jelita drażliwego, nerwice żołądka itp.zespoły bólu rzutowanegozespoły pseudokorzeniowe np. „nietypowe rwy kulszowe”trudne i niespecyficzne bóle kręgosłupaniektóre bóle stawów obwodowych np. bioder i kolanzespoły cieśni i urazy kompresyjne nerwówstany po urazach komunikacyjnychnietrzymanie moczu i stolcazaparciaproblemy obrzękowe i wysiękowewspomaganie leczenia chorób układu oddechowego np. astmy

Jeśli chcesz zadbać o swoje zdrowie i wyeliminować wszelkie dolegliwości bólowe, skontaktuj się z wykwalifikowanym fizjoterapeutą, który wykonuje zabiegi w ramach usług fizjoterapia poznań, masaż poznań oraz rehabilitacja poznań. Dowiedz się więcej odwiedzając stronę internetową tego specjalisty.

Kategorie
Bez kategorii

Osteopatia czaszkowo- krzyżowa

Osteopatia czaszkowo- krzyżowa jest integralną częścią całego systemu leczenia osteopatycznego, obok osteopatii narządu ruchu i osteopatii wisceralnej (narządów wewnętrznych).

Twórcą tego podejścia terapeutycznego był G. Sutherland, który udowodnił, że kości budujące czaszkę człowieka są ciągłym ruchu. Było to zupełnie nowatorskie podejście, gdyż przez szereg lat sądzono, że plastyczność czaszki zanika w momencie zakończenia procesów wzrostowych organizmu. Ruchomość czaszki szczególnie dobrze widać u małych dzieci.
Według badań Sutherlanda również u osobników dorosłych obwód czaszki może ulegać rytmicznym zmianom. Pojawiające się napięcia w obrębie czaszki poprzez szwy czaszki mogą powodować niewielkie zmiany jej obwodu. Zmiany te choć nie przekraczają milimetru lub dwóch mają istotne znaczenie w prawidłowym funkcjonowaniu organizmu. Rytmiczna zmiana obwodu czaszki jest wywoływana przez przepływ płynu mózgowo- rdzeniowego.
W naszym organizmie jest wiele fizjologicznych rytmów np. rytm uderzeń serca (60-80/ min.), rytm wdechów i wydechów (16-18/ min.) wśród wielu innych jest również rytmiczny przepływ płynu mózgowo- rdzeniowego (7-12/ min.).
Określany przez Sutherlanda jako oddech życia „Breath of Life” jest jednym z czynników zapewniających harmonijne funkcjonowanie organizmu. Zakłócenie jego przepływu może być wywołane nawet przez niewielki uraz. Konsekwencje tego zaburzenia mogą być podłożem różnych schorzeń, szczególnie tych o niejasnym i trudnym do zdiagnozowania podłożu. W tych przypadkach często niezastąpiona jest osteopatia czaszkowo- krzyżowa.
Ta część terapii osteopatycznej jak każde działanie lecznicze opiera się na części diagnostycznej oraz terapeutycznej. Za pomocą delikatnych ułożeń rąk w określonych miejscach na czaszce można odnajdywać i wyrównywać napięcia które powstały w wyniku np. urazów lub innych traumatycznych przyczyn. Ten rodzaj terapii jest całkowicie bezbolesny, bezpieczny i bardzo skuteczny. Procesy które zachodzą w obrębie czaszki można przyrównać do systemu hydraulicznego który utworzony jest przez opony mózgowo- rdzeniowe, mózgowie (szczególnie komory mózgu), rdzeń kręgowy, oraz płyn mózgowo rdzeniowy. System ten przenosi siły na całe ciało, aż po kość krzyżową, która jest miejscem przyczepu opony twardej rdzenia kręgowego. Stąd też nazwa tej specyficznej terapii – osteopatia czaszkowo- krzyżowa.
Poza działaniem typowo leczniczym osteopatia czaszkowo- krzyżowa jest narzędziem profilaktycznym wielu problemów zdrowotnych, począwszy od dolegliwości związanych ze statycznym charakterem pracy (np. przy komputerze), chronicznym stresem, kończąc na wzmacnianiu systemu immunologicznego. Pacjent poddający się terapii osteopatycznej, w której wykorzystywane są techniki czaszkowo- krzyżowe, już po pierwszym zabiegu odczuwa wyraźnie efekt terapeutyczny. Osoba taka czuje się witalnie, oraz głęboko zrelaksowana.
Ten rodzaj terapii oddziałuje odruchowo na obwodowy i ośrodkowy układ nerwowy (szczególnie układ nerwowy autonomiczny), przez co można likwidować napięcia oraz reakcje stresowe.


Mechanizm działania systemu czaszkowo- krzyżowego
Układ czaszkowo- krzyżowy jest często przyrównywany do pasa transmisyjnego z dwiema osiami obrotu. Jedna oś znajduje się w obrębie czaszki, druga w obrębie kości krzyżowej. Podobnie jak w systemach mechanicznych, ważna jest zsynchronizowana praca obu osi oraz odpowiednie napięcie pasa transmisyjnego, którym w tym przypadku są opony rdzeniowo- mózgowe. Szwy czaszki, czyli miejsca połączeń kości budujących czaszkę wykazują wzajemną ruchomość nawet po zakończeniu jej wzrostu. Poszczególne kości czaszki wykazują nieznaczny stopień „ruchomości” właśnie w obrębie szwów, które jak zębate koła wzajemnie na siebie oddziałują. Oczywiście nie jest to ten sam ruch kątowy zachodzący w obrębie stawów który wyraźnie można zaobserwować. Są to bardzo niewielkie ruchy, właściwie napięcia, których suma może zmieniać obwód czaszki 1-2mm.
Pierwszą główną osią obrotu jest chrząstkozrost klinowo potyliczny, czyli połączenie kości potylicznej i klinowej.
Drugą osią obrotu, „rolką” napinającą pas transmisyjny opony twardej jest kość krzyżowa, a jej głównym miejscem obrotu jest drugi segment krzyżowy. Kość krzyżowa wklinowana w kości biodrowe za pośrednictwem stawów krzyżowo- biodrowych wykazuje również nieznaczną ruchomość w tych stawów. Górna i dolna oś obrotu są połączone oponą twardą, która przenosi napięcia z czaszki na kość krzyżową i z kości krzyżowej na czaszkę.
Siłą napędową tego systemu jest rytmiczny, przepływ płynu mózgowo- rdzeniowego. Płyn ten powstaje w splotach naczyniówkowych i z komór bocznych mózgu przepływa aż do dolnych odcinków rdzenia kręgowego. Mechanizm przepływu płynu mózgowo- rdzeniowego zachodzi w rytmiczny sposób podczas wypełniania i kurczenia komór bocznych mózgu. W wyniku tego powstają napięcia w całym sprężystym systemie opon mózgowo- rdzeniowych, a w szczególności w obrębie opony twardej, która tworzy takie anatomiczne struktury jak: sierp mózgu, sierp móżdżku, namiot móżdżku.
Błoniaste struktury opon dzielą czaszkę na określone przedziały i ze względu na swoją łącznotkankową budowę mogą przenosić napięcia na kości czaszki do których przyczepiają się od środka. Z drugiej strony mięśnie szkieletowe przyczepiające na zewnątrz czaszki mogą swoim napięciem oddziaływać na połączenia kości budujących czaszkę, a te z kolei mogą przenosić napięcia poprzez opony wewnątrz czaszki.
Miejscami przyczepu opony twardej które przenoszą napięcia z góry w dół, oraz z dołu do góry są m. in. okolica otworu wielkiego kości potylicznej, oraz drugi segment kości krzyżowej.
Dobre funkcjonowanie tego systemu warunkuje zachowanie równowagi w całym organizmie, a szczególnie w układzie nerwowym, trzewnym, oraz hormonalnym. Poza tym prawidłowy przepływ płynu mózgowo- rdzeniowego i napięcie opon rdzeniowo- mózgowych oraz kości czaszki są niezbędne dla procesów odnowy i regeneracji organizmu.
Co można leczyć za pomocą osteopatii czaszkowo- krzyżowej?
silne bóle głowy, w tym migrenyzaburzenia stawów skroniowo żuchwowych np. wady zgryzu, bruksizm (zgrzytanie zębami)nerwobóle np. neuralgia nerwu trójdzielnegonawracające niespecyficzne stany zapalane zatok, uszuzaburzenia snuprzewlekłe zmęczeniezaburzenia koncentracjiobniżenie odpornościproblemy psychologiczne: stany lękowe, nerwice, stany depresyjne po traumach fizycznych, emocjonalnychurazy okołoporodowe matki i płoduwspomaganie leczenia zaburzeń wymowy, wzroku, słuchuwspomaganie leczenia schorzeń dziecięcych i rozwojowych np. mózgowe porażenia dziecięce, nadpobudliwość, autyzm, problemy z uczeniem się.

Ten rodzaj terapii jest najbardziej delikatnym i bezpiecznym rodzajem osteopatii stosowanej, stąd szczególnie często osteopatia czaszkowo- krzyżowa jest wykorzystywana w terapii dzieci. Nierzadko zdarza się wręcz spektakularna poprawa zdrowia u pacjenta w wyniku mobilizacji wewnętrznych sił odpowiadających za powstawanie i utrzymywanie zdrowia.
Osteopata w swojej nie ogranicza się tylko do pracy poprzez system czaszkowo- krzyżowy, ale w zależności od wskazań nierzadko ta część może być głównym elementem terapii.

Nie wolno jednak traktować osteopatii czaszkowo- krzyżowej jako panaceum na wszelkie dolegliwości, lecz na pewno jest kolejnym czynnikiem uzupełniającym dopełniającym klasyczne metody leczenia.

Opracował: mgr Paweł Kasprzak

BIBLIOGRAFIA
Piśmiennictwo
1. Bożena Przyjemska. Terapia czaszkowo-krzyżowa. Skuteczne techniki leczenia. Białystok 20111. Bożena Przyjemska. Terapia czaszkowo-krzyżowa. Skuteczne techniki leczenia. Białystok 20112. Caroline Stone – Science In The Art Of Osteopathy. Stanley Thornes (Publishers) Ltd. [1999]3. Caroline Stone – Visceral And Obstetric Osteopathy. Elsevier Ltd [2007]4. Dimitrios Kostopoulos, Konstantine Rizopoulos. Punkty spustowe i terapia mięśniowo-powięziowa.DB Publishing Warszawa 2010,5. Jane Carreiro – An Osteopathic Approach To Children. Elsevier Limited. [2009]6. Jon Parsons,Nicholas Mercer – Models For Diagnosis, Treatment And Practise. Elsevier Limited. [2006]7. Leon Chaitow Sandy Fritz, Masaż leczniczy: bóle głowy i górnego odcinka kręgosłupa. Elsevier Urban & Partner Wrocław 2010.8. Leon Chaitow Manipulacje czaszkowe na tkankach kostnych i tkankach miękkich.DB Publishing Warszawa 2010,9. Leon Chaitow Manipulacje czaszkowe na tkankach kostnych i tkankach miękkich.DB Publishing Warszawa 2010,10. Luigi Stecco Manipulacja powięzi w zespołach bólowych układu ruchu. Polska 2010,11. Mosier, Kohara – Osteopathic Medicine Recall. Lippincott Williams & Wilkins [2007]12. Peter Schwind – Fascial and Membrane Techniques. Elsevier Limited [2006]13. Richter, Hebgen – Trigger Points And Muscle Chains In Osteopathy. Georg Thieme Verlag [2008]14. R. Louis Schultz,Rosemary Feitis, Nieskończona sieć. Anatomia powięzi w działaniu. Virgo Poznań 201115. Sammut, Searle-Barnes – Osteopathic Diagnosis [1998]16. Speece, Crow, Simmons – Ligamentous Articular Strain. Eastland Press [2009]17. Serge Paoletti – The Fasciae. Eastland Press. [2006]18. Torsten Liem – Cranial Osteopathy. Principles And Practice. 2004, Elsevier Limited. [2004]19. Torsten Liem,Tobias K. Dobler. Techniki osteopatyczne tom 1 Elsevier Urban & Partner Wrocław 201120. Torsten Liem, Tobias K. Dobler.Techniki osteopatyczne tom 2 Elsevier Urban & Partner.Wrocław 201121. W.L. McKone – Osteopathic Athletic Health Care. The Alden Press, Oxford [1997]22. Zdzisław Drobner. Wprowadzenie do terapii czaszkowo-krzyżowejWydawnictwo Rolewski. Nowa Wieś 2002.

Jeśli chcesz zadbać o swoje zdrowie i wyeliminować wszelkie dolegliwości bólowe, skontaktuj się z wykwalifikowanym fizjoterapeutą, który wykonuje zabiegi w ramach usług fizjoterapia poznań, masaż poznań oraz rehabilitacja poznań. Dowiedz się więcej odwiedzając stronę internetową tego specjalisty.

Kategorie
Bez kategorii

Osteopatia

W słownikach medycznych termin ten jest wyjaśniany jako ogólna nazwa wszystkich chorób tkanki kostnej. Osteopatia w tym kontekście obejmuje więc takie pojęcia jak: osteopenia, hipostoza, osteomalacja, osteodystrofia, osteoporoza [14,30]. Stąd pojęcie „osteopatia” często jest kojarzone z osteoporozą. Jednak nie jest to jedyne wyjaśnienie tego słowa . Pod innym znaczeniem tego terminu, należy rozumieć metodę diagnozowania i leczenia zaburzeń czynnościowych organizmu, za pomocą technik manualnych [26].
Definicja
Osteopatia to system leczenia manualnego dysfunkcji ruchomości stawowej i tkankowej powodujących lub przyczyniających pojawieniu się choroby, bądź będących wtórnymi jej następstwami. Jest to nieinwazyjny, sposób diagnozowania i terapii zaburzeń funkcjonalnych organizmu w obrębie narządów ruchu, oraz innych narządów i struktur. Cały system oparty jest na zabiegach manualnych i traktuje człowieka jako całość psychofizyczną. Osteopatia opiera się na szerokiej wiedzy z zakresu anatomii (topograficznej, czynnościowej, palpacyjnej), fizjologii, biomechaniki oraz patofizjologii. Ogromny nacisk w kształceniu osteopatycznym jest położony jest na rozwijanie zdolności manualnych, w tym precyzyjnej palpacji [34].
Jak powstała osteopatia?
Twórcą osteopatii był amerykański lekarz Andrew Taylor Still (1828-1917). Rozczarowany nieskutecznością ówczesnej medycyny opracował system badania i leczenia, który nazwał osteopatią [1,2,5,6,10,11,12,13,16,17,18,21,22,23,24,25,26,33,34]. Dzięki wieloletniemu, wnikliwemu studiowaniu anatomii i biomechaniki człowieka, stosowana przez niego koncepcja diagnostyki i terapii okazała się niezwykle skuteczna [19]. Lecząc osiągał dobre efekty często w przypadkach, gdzie dotychczasowe metody zawodziły. Szeroka praktyka pozwalała mu rozwijać swoją metodę pracy z pacjentem oraz zbudowanie nowego systemu medycznego. W 1874r. Still ogłosił tezy medycyny osteopatycznej, której podstawą są następujące założenia:

1. Ciało jest całościa.
2. Struktura i funkcja są wzajemnie sprzężone.
3. Ciało ma stałą tendencję do samoleczenia.
4. Główna przyczyna chorób to zaburzenia ukrwienia tkanek na skutek upośledzonej ruchomości [16].

Niebywała skuteczność osteopatii powodowała rosnące zapotrzebowanie na ten sposób leczenia, co zaowocowało w 1892 roku otwarciem przez Stilla pierwszej szkoły w Kirksville w stanie Missouri, pod nazwą American School of Osteopathy (ASO) [10,11,16,17]. W 1898r. powstało pierwsze stowarzyszenie zrzeszające osteopatów o nazwie American Ostopathic Association (AOA). Od 1973 roku osteopatia została uznana jako część pełnoprawnej opieki medycznej w Stanach Zjednoczonych Ameryki. Dzięki temu osoba z tytułem Doctor of Osteopathy (D.O.), lekarz osteopata, ma tam takie same uprawniania co lekarz medycyny, Medical Doctor (M.D.) [7,8]. W Europie tytuł D.O. oznacza Diploma of Osteopathy, czyli dyplomowanego terapeutę koncepcji osteopatycznej, który nie posiada uprawnień lekarza medycyny jeśli nim nie jest. Ze szkoły Stilla wielu absolwentów zostało później nauczycielami tej koncepcji, oraz twórcami nowych metod terapeutycznego oddziaływania byli to m.in.:William Garner Sutherland, twórca osteopatii czaszkowej, zwanej terapią czaszkowo- krzyżową (carniosacral therapy) [9].John Martin Littlejohn, założyciel pierwszej europejskiej szkoły osteopatii w Wielkiej Brytani (1917r.), która istnieje do dziś w niezmienionej nazwie British School of Osteopathy.Drugim europejskim centrum osteopatii po Anglii, stała się Francja, gdzie dr Robert Lavezzari był tam pierwszym lekarzem praktykującym osteopatię (1919r.). Dzięki niemu powołano francuskie stowarzyszenie osteopatyczne, Société Francaise d’Osteopathie (1952r.)

Edukacja osteopatyczna
Dziś w Europie szkoły nauczające tego sposobu diagnozownia i lecznia znajdują się w: Austrii, Belgii, Grecji, Francji, Hiszpanii, Holandii, Luksemburgu, Niemczech, Portugalii, Szwajcarii, Wielkiej Brytanii, oraz we Włoszech [5]. Europejska Federacja Osteopatii (EFO), która powstała w 1997r., zrzesza organizacje ostopatyczne poszczególnych krajów i pracuje nad:ujednoliceniem systemu edukacji we wszystkich szkołach,stworzeniem standardów opieki osteopatycznej,międzynarodową promocją medycyny ostopatycznej .Dyplomowanym osteopatą (D.O.) może zostać tylko lekarz medycyny lub mgr fizjoterapii (rehabilitacji ruchowej), którzy ukończyli studia podyplomowe trwające 5 lat lub minimum 1000 godzin zajęć. Są to zajęcia zarówno teoretyczne jak i praktyczne, gdzie duży nacisk położony jest na aspekt kliniczny. W Polsce od 2003r., we współpracy z belgijską szkołą Sutherland College of Osteopathic Medicine prowadzi się pierwsze pełnowymiarowe (pięcioletnie) szkolenia dla fizjoterapeutów i lekarzy z zakresu osteopatii [34].
Osteopatia dziś
Współczesna osteopatia podobnie jak inne kierunki medyczne ewoluowała. Na przestrzeni dziesięcioleci udoskonalono diagnostykę i metody prowadzenia terapii. Jest to ciągle dynamicznie rozwijający się kierunek opieki medycznej. Wciąż prowadzone są badania które mają na celu m.in. optymalizowanie diagnozowania i manualnego leczenia pacjenta. Dzisiejszą osteopatię tworzą następujące działy:osteopatia narządu ruchuosteopatia trzewnaosteopatia czaszkowo-krzyżowaosteopatia ginekologicznaosteopatia pediatrycznaPodobnie jak inne koncepcje terapeutyczne tak i osteopatia składa się z dwóch zasadniczych części: 1. diagnostycznej 2. terapeutycznej
Diagnostyka i terapia osteopatyczna
Obejmuje badania i testy podobne do, różnica od samego początku polega na holistycznym spojrzeniu na pacjenta i jego dolegliwości. W dalszym etapie badania wykonywane są swoiste testy osteopatyczne oparte w dużej mierze na specyficznej i precyzyjnej palpacji. Terapeuta badając rejestruje określone objawy zgłaszane przez chorego, szuka ich źródeł, oraz wzajemnych między nimi powiązań. Istotą jest odnalezienie bezpośredniej przyczyny choroby, a nie koncentrowanie się wyłącznie na jej objawach [15,21,22,29,31]. Od prawidłowo przeprowadzonego badania, umiejętności analitycznego myślenia zależy hipoteza, stawiana w kontekście źródła dolegliwości i choroby pacjenta. Dopiero po spełnieniu tych warunków możliwe jest podjęcie działań terapeutycznych. W ogólnym zarysie badanie i postępowanie terapeutyczne można przedstawić następująco:

1) Wywiad.
2) Badanie oglądaniem.
3) Badanie funkcjonalne oceniające:ruchy czynne,bierne,oporowe,4) Testy specjalneneurologiczne,ortopedyczne,naczyniowe,osteopatyczne,5) Badanie palpacyjne:warstwowe tkanek,ruchomości kręgosłupa i stawów,pozycja i ruchomość narządów trzewnych.6) Ustalenie dysfunkcji i jej przyczyny.
7) Testy kontrolne, potwierdzające hipotezę i skuteczność leczenia.
8) Optymalnie dopasowana terapia.
9) Zalecenia dla pacjenta:autoterapia poprzez odpowiednie ćwiczenia,profilaktyka,Postępowanie lecznicze jest równie złożone jak diagnostyczne, choć niewątpliwie właściwe określenie dysfunkcji i jej rodzaju jest procesem często trudniejszym niż sama terapia. Cel leczenia to odzyskanie prawidłowej homeostazy struktur i funkcji organizmu charakteryzujących zdrowie. Odbywa się to bez inwazyjnych metod leczniczych, oraz bez farmakoterapii. Stosowane metody terapeutyczne pozostają w harmonii z ludzkim organizmem pomagając osiągnąć stan równowagi. Jest to możliwe dzięki wiedzy i znajomości praw rządzących ciałem człowieka poprzez wnikliwe studiowanie anatomii i fizjologii. Osteopata może leczyć zaburzenia funkcjonalne oddziałując na układ mięśniowo-szkieletowy, nerwowy, oraz układ naczyniowy (krwionośny i chłonny).

Techniki osteopatyczne
Znając problem, który należy rozwiązać osteopatia zawiera w sobie wiele metod i technik terapeutycznych mogących przywrócić stan równowagi organizmu. Wpływają one na jego funkcjonowanie, oraz strukturę, a ich nadrzędnym celem jest stymulacja w ciele człowieka naturalnych mechanizmów regulujących. Terapeutyczne techniki osteopatyczne można ogólnie podzielić na dwie zasadnicze grupy[20,27,28]:
1) Techniki strukturalne, określane jako bezpośrednie i należą tu m.in. techniki:dużej prędkości i małej amplitudy (High Velocity Low Amplitude, HVLA), czyli omawiane wcześniej manipulacje, występujące tu w dwóch odmianach jako: klasyczne, oraz parametrów złożonych,mobilizacje stawów, pasywne, aktywne, półaktywne.2) Techniki funkcjonalne, określane jako pośrednie. Wśród technik drugiej grupy znajduje się wiele metod i form oddziaływania na różne składowe narządu ruchu, a także innych tkanek i narządów. W skład osteopatycznych terapeutycznych środków funkcjonalnych wchodzą następujące techniki [1,2,3,4,5,20,21,27]:uwalniania mięśniowo-powięziowego (Myofascial Release Technique, MRT),napięcia- przeciwnapięcia (Strain-Counterstrain, SCS),pozycyjnego uwalniania (Positional release, PR),ułatwionego pozycyjnego uwalniania (Fasilitated positional release, FPR),energii mięśniowej (Muscle Energy Technique, MET),mobilizacji tkanek miękkich (Soft-Tissue Technique),trzewne (Visceral Osteopathy),czaszkowo-krzyżowe (Cranial Osteopathy).Osteopatia, prócz wyżej wymienionych używa również środków zaczerpniętych z innych szkół terapeutycznych takich jak np. drenaż limfatyczny. W terapii w zależności od stwierdzonej przyczyny dolegliwości mogą znaleźć zastosowanie zarówno techniki bezpośrednie jak i funkcjonalne.
Ogólne zasady leczenia
Niezależnie od rodzaju zastosowanych środków i metod terapeutycznych celem nadrzędnym jest precyzyjne określenie rodzaju dysfunkcji na którą osteopata ma działać i jej usunięcie. W każdym przypadku terapia powinna być prowadzona w sposób zindywidualizowany i dopasowany do pacjenta. Musi odbywać się bezboleśnie mając na cały czas na uwadze maksymalny komfort chorego. Przestrzeganie tych zasad zapewnia optymalne bezpieczeństwo i skuteczność stosowanych technik. Integralną częścią leczenia jest odpowiedni instruktarz pacjenta w zakresie: • zachowania po zabiegu, • spodziewanych reakcjach pozabiegowych, • autoterapii, w skład której wchodzą m.in. ćwiczenia ruchowe, • szeroko rozumianej profilaktyki. Należy podkreślić, iż osteopatia nie jest panaceum na wszelkie dolegliwości człowieka, jednak w sposób szczególny postrzega go holistycznie. Poszukiwanie i rozwiązywanie przyczyn problemów, ich wzajemnych powiązań, w całym ciele pacjenta jest charakterystyczną cechą tej koncepcji. Czyni to z niej niewątpliwie najbardziej rozbudowany system diagnostyczno- terapeutyczny wśród metod terapii manualnej.

BIBLIOGRAFIA
Piśmiennictwo
1. Arkuszewski Z. Podręcznik medycyny manualnej. Atlas zabiegów- kręgosłup szyjny. Wydawnictwo Elipsa-Jaim. Kraków 2001.2. Arkuszewski Z. Podręcznik medycyny manualnej. Atlas zabiegów- miednica, kręgosłup lędźwiowy, kręgosłup piersiowy, żebra. Wydawnictwo Elipsa-Jaim, Kraków 2001.3. D’ Ambrogio K. J., Roth G.B. Positional Release Therapy. MOSBY, St. Louis. Missouri 1997. U.S.A.4. Finando D., Finando S. Trigger Point for Myofascial Pain. Healing Arts Press. Vermont 2005, Canada.5. Hartman L. EFO Almanach 2006 listing of osteopathic socio- professional association member of the European Federation of Osteopaths. EFO 2006.6. Hartman L. Podręcznik technik osteopatycznych w leczeniu manualnym kręgosłupa i stawów obwodowych. Wydawnictwo ZL Natura. Kielce 1999.7. Kaltenborn F.M. Manualne mobilizacje stawów kończyn. Wydawnictwo Rolewski. Toruń 1999.8. Kaltenborn F.M. Manual Mobilization of the joints, The spine. OPTP, Mineapolis, Minnesota 2003, U.S.A.9. Zembaty A. Kinezyterapia Tom 2. Wydawnictwo „Kasper” Sp. z o.o. 2003.

Jeśli chcesz zadbać o swoje zdrowie i wyeliminować wszelkie dolegliwości bólowe, skontaktuj się z wykwalifikowanym fizjoterapeutą, który wykonuje zabiegi w ramach usług fizjoterapia poznań, masaż poznań oraz rehabilitacja poznań. Dowiedz się więcej odwiedzając stronę internetową tego specjalisty.